( 1310 ) « وهم » حارس فهم است . ( 1311 ) « فهم » صدف الهام است . ( 1312 ) « استنباط » تحصيل حقيقت حكمت است از كتاب و سنّت . ( 1313 ) « غربت » « 5 » غيبت روح است در ازل . ( 1314 ) « ربوبيّت » لباس صفت است . ( 1315 ) « عبوديّت » حقّ ربوبيّت است . ( 1316 ) « همّ » ضيق صدر است . ( 1317 ) « حزن » ضيق قلب است . ( 1318 ) « الهام » خطابست . ( 1319 ) « خاطر » بريد الهام است . ( 1320 ) « هاتف » قمرى ( از ) باغ حكمت قدم است كه جرس ازل ( او ) مىجنباند مخاطبان « ألست » را . ( 1321 ) « وحدت » خروج است از قلّت و كثرت . ( 1322 ) « انفراد » تجريد توحيدست . ( 1323 ) « فراست » اصابت بصر روح بعلم غيب . ( 1324 ) « سماع » سفير حقّ است ، سامع را بشارت دهد بوجدان مأمول . ( 1325 ) « يقين » سطوع نور ازل « 19 » است در دل . ( 1326 ) « كرامات » اتّصاف است بقدرت .

--> ( 5 ) غربت : غريب SM و الغربة A ( 19 ) نور ازل SM : نور صبح الازل A